Burhoniddin Margʻinoniy

Бурҳониддин Марғиноний (тўлиқ исми Абулҳасан Али ибн Абубакр ибн Абдулжалил ал-Фарғоний ал-Риштоний ал-Марғиноний) (1123.23.9, Риштон тумани, Даҳбет қишлоғи — 1197.29.10, Самарқанд)— буюк фақиҳ, имом.

Даставвал отаси Абубакр ибн Абдулжалил, сўнг Симом Баҳоуддин Али ибн Муҳаммад Асбижобий қўлида таҳсил кўрди. Риштон, Марғилон, Бухоро, Самарқанд ва Мовароуннахрнинг бошқа шаҳарларида исломий таълим олиб, ҳанафия мазҳабининг буюк фақиҳи сифатида ном қозонди. Шайхулислом бўлиб етишди. 1149-йил ҳаж сафарига борди. Бурҳониддин Марғиноний Самарқанд шаҳридаги Чокардиза кабристонга дафн этилган.

Бурҳониддин Марғиноний фиқҳ бўйича асосий асари „Бидоят ул-мубтадиъ“ („Бошловчилар учун қўлланма“)ни ҳанафия назариётчиси, шариат асосчиларидан Абул Ҳасан ал-Қудурий (1029-йил в.э.) ва Муҳаммад аш-Шайбоний (884 йил в.э.) асарларига таяниб ёзган. Бурҳониддин Марғинонийнинг ушбу китоби назарий асар эди, ундан амалий жиҳатдан фойдаланиш қийин бўлган. Шу сабабли Бурҳониддин Марғинонийнинг ўзи 8 жилдли шарҳ — „Кифоят ул-Мунтаҳий“ („Якунловчилар учун тугал таълимот“)ни ёзишга қарор қилган. Кейинчалик бу китоби асосида „Китоб ал-Ҳидоя“ (қисқача номи „Ҳидоя“ — „Тўғри йўл“)ни яратади (1178). Бурҳониддин марғиноний бу китобда ўша замонларда мўминмусулмонлар дуч келадиган долзарб ҳаётий масалалар, жумладан оилавий ва ижтимоий муносабатлар, мулкчилик, савдо-сотиқ, жиноят ва жазо, инсоннинг бурч ва масъулиятларига тааллуқли жуда кўп мураккаб муаммоларни исломий ҳуқуқ нуқтаи назаридан ҳал этиб берди. Мазкур китоб нафақат Мовароуннаҳрда, балки бутун ислом шарқида бир неча тилларга таржима этилиб маълум ва машҳур бўлиб кетди. Бу китоб фиқҳ илми бўйича энг аниқ, изчил, мукаммал асар бўлган. Ундан асрлар давомида ислом ҳуқуқшунослиги бўйича нуфузли ҳуқуқий манба — асосий қўлланма сифатида фойдаланилган (қаранг Ҳидоя). Шу сабабли аллома нафақат уламолар, балки оддий халқ орасида ҳам „ҳидоят йўлининг сарбони“ дея катта ҳурмат-эътибор топди. Бурҳониддин валмилла (ислом динининг далили, исботи) деган шарафли номга сазовор бўлди.

Бурҳониддин Марғиноний яна бир қанча асарлар ёзган: „Нашр ал-мазҳаб“ („Мазҳабнинг тарқалиши“), „Китоб ат-тажнис вал-мазийд“ („Фуқаролик ҳуқуқини тақдим этиш“), „Китоб ул-фароиз“ („Мажбуриятлар ҳақида китоб“), "Мазийд фи фуру улҳанафий („Ҳанафия мазҳабига қўшимчалар“) ва бошқа У ўз асарларида ижтимоий-иқтисодий муносабатлар, мулкчиликнинг турли шакллари (давлат ва хусусий мулкчилик), молиявий фаолият, жиноят ва жазонинг ҳуқуқий асосларини, фуқаролик ҳуқуқи назарияси ва амалиёти, қозилик муассасалари таркиби, тартиби ва жиноий ишни кўриш масалаларини батафсил ёритиб берди. Бу асарларда адолат туйгуси, ўз даврининг ҳуқуқий мсзонлари асосида яшаш, ўзганинг мол-мулкига кўз олайтирмаслик, ҳаромдан ҳазар қилиш, инсоф ва диёнат, меҳроқибат каби эзгу тушунчаларнинг моҳияти очиб берилган. Бурҳониддин марғинонийнинг ўзи ҳаёти давомида ана шундай инсоний фазилатларга амал қилиб яшади. Илму урфон йўлидаги фидойилиги, камтарлиги ўз асарларида бир"он марта ҳам „мен“ деган сўзни ишлатмай, „бу заиф банда айтади“, дея ҳокисорлик билан изоҳ беришида ҳам кўриниб туради.

Бурҳониддин Марғинонийнинг илмий мероси ўз аҳамиятинн йўқотмаган. Жаҳондаги кўп олий ўқув юртларида мусулмон ҳуқуқшунослиги фанлари Бурҳониддин Марғинонийнинг фиқҳ таълимоти асосида ўрганилади. Ўзбекистон мустақилликка эришгандан сўнг унинг илмий меросини ҳар томонлама чуқур ўрганиш, асарларини чоп этиш ишларига катта эътибор берила бошланди. Ўзбекистон Республикаси Президенти Ислом Каримов ташаббуси билан Бурҳониддин Марғиноний вафотининг 800 йиллиги (1997), таваллудининг 910 йиллиги (ҳижрий сана бўйича) (2000) кенг нишонланди. Шу муносабат билан Марғилон шаҳри марказида Бурҳониддин марғиноний ёдгорлик мажмуи бунёд этилиб, шу ерда унинг рамзий мақбараси ўрнатилди.

Адабиётлар

• Хидая. Комментарий мусулманского права (пер. с англ. под. ред. Н. И. Гродекова), т. ], Т., 1994; Ҳидоя |1 ж.], Т., 2000.
• Саидов А. Х., Бурҳониддин Марғиноний — буюк ҳуқуқшунос, Т., 1997; Ҳасаний Маҳмуд, Ал-Марғинонийнинг „Ҳидоя“ асари ва унга ёзилган шарҳлар, Т., 2000; Қориев О., Ал-Марғиноний — машҳур фиқҳшунос, Т., 2000.